Powiedzcie mu, żem jest dowódcą złodziei. Ojciec nie chciał iść i pedział, że dziedzicowi nie

będzie śmiał gadać, że jego syn jest złodziejem i chce się z jego córką żenić, boby go dziedzic zastrzelił, jak­by to pedział. Ale jak syn zaczął nalegać, tak ojciec wziął te wszystkie podarunki i poszedł z nimi do dworu, i wszystko opedział, co mu syn kazał. Dzie­dzic się pytał, czym ten syn jego jest. Ojciec nie chciał pedzieć, ino pedział, że nie może pedzieć, boby go dziedzic zabił. Ale jak dziedzic pedział, że go nie zabije i nic mu nie będzie mówił, tak ojciec wszystko opedział. Dziedzic to wszystko wysłuchał i pedział, że mu da córkę za żonę, jak mu w tej a w tej nocy ukradnie dwanaście koni, co na każdym koniu będzie fornal siedział. Ojciec wysłuchał wszystko, co mu dziedzic pedział, i przyszedł do chałupy bardzo smutny.

A syn się go pyta: — Czy dobrze wszystko sprawił i czy dziedzic da mu córkę za żonę? — Ojciec pedział:

- Cóż, choć ci da córkę - ale ci wtedy da, jak mu
dwanaście koni ukradniesz, co na każdym będzie
fornal siedział. A ty to potrafisz ukraść tyle koni i w
tej nocy, w której wszystko będzie przyryktowane,
że ty przyjdziesz? /

- E! Nie trapcie się, tatusiu, to się ukradnie i już! Na trzecią noc pan wszystko przyryktował, jak

pedział, i fornalów upominał, żeby dobrze pilnowali, bo gada, że nie sposób, żeby takiemu złodziejowi dać córkę. Na kuraś (dla kurażu) wszystkim fornalom, żeby dobrze pilnowali, dał po kieliszku wódki, a dużo im nie dał, żeby się nie spili. Obiecał każdemu fornalowi dać po pięćdziesiąt reńskich, jak złodziej koni nie ukradnie i dać im jeść i pić na drugi dzień, co ino będą chcieli. Jeden fornal Kuba, co był naj-zuchowatszy, pedział:

- Niechby się ino odważył ten złodziej tu przyjść, toby on wiedział, co mu się patrzy.

I tak wszyscy siedzieli na koniach i cugle w rękach trzymali.

Dziedzic ino ciągle przychodził do nich, upominał ich, żeby dobrze pilnowali i kazał się zawołać, jakby ten złodziej przyszedł, to go zastrzeli.