Chłop po takiej doradzie był trochę śmielszy i poszedł do chałupy. Jak ino wlazł do izby, tak się go baba pyta, czy sprzedał woła. On pedział, że sprzedał. Baba się go pyta, kej ma pieniądze. On pedział, że jej da zaraz. I zaczął cosik z nią gadać i zabawiać ją, żeby go o pieniądze nie trapiła. Zaczął ją pytać* czy dała wołom jeść i czy je napoiła. Ona pedziała, że dała i napoiła. Chłop poszedł zaraz do stajni i jak przyszedł do izby, krzyczy na babę:

— Toś tak dała wołom! A gdziesz je masz? Kiej nie ma ani jednego w stajni? Toś tak pilnowała wołów, że ci je ktosik ukradł? — i nuże po babie postronkiem. Sprał, sprał, że aż ustał nad nią, a jak ją puścił, to jej pedział:

— Teraz będziesz mieć pamiątkę na więcej razy, żebyś lepiej pilnowała, jak mie w chałupie nie ma! Bo ty ino rządzić i przewodzić nad kim umiesz, a samej to ci się nic nie chce!

Od tego czasu już nigdy baba na chłopa nie zry-zała (łajała) i o pieniądze się go nigdy nie pytała.

Jasiek się zaś ucieszył, że woły ukradł, to go do­wódca tych złodziei zrobił przełożonym nad inszymi złodziejami. Ale jeszcze jak ten dowódca złodziei widział, że Jasiek jest najlepszym złodziejem ze wszystkich i że zawsze wszystko musi ukraść, co ino chce i kiedy chce, tak pedział, że Jasiek musi ostać dowódcą złodziei wszystkich. I sam był nawet pod jego komendą. Tamok u tych złodziei Jasiek się wzbogacił bardzo, ale kradł ino temu, co miał czego dużo. Najwięcej kradł wielkim panom, co mają dużo pieniędzy i wszystkiego dosyć. A chłopu temu, co te cztery woły ukradł, sam do stajni zagnał.